Mesaj: #1

[b]Valparaiso Üniversitesi?ndeki ilk yılımda gelecek öğrenim ve iş yaş..::[Yasak]::..mın belirsizlikleri karşısında emekli bir rektörle tanışma fırsatı buldum. Onu dinlemeye gelen pek fazla kişi yoktu. Küçük bir grup heyecanlı arkadaşımın arasında oturuyordum; hepimiz hem okul içinde, hem de ülke çapında ve yurt dışında, kazanmış olduğu başarılar ve derin bilgeliğiyle itibar edilen bir adamın gelişini biraz kaygıyla bekliyorduk.
Dr. O.P. Kretzman, yaşlı ve gözleri bozuk bir adamdı. Salona tekerlekli sandalyeyle girdi. İçeride çıt çıkmıyordu. Kısa süre sonra Dr. Kretzman salondakilere soruları olup olmadığını sorunca bütün gözler bize döndü. Sessizlik. İçten içe bunun ne kadar büyük bir fırsat olduğunu biliyordum, bu nedenle duyduğum korkuya karşın cesaretimi toplayıp bir soru sorarak buzları erittim.
í

[Dosyayi Sadece Kayitli Üyeler Görebilir. Kayit Olmak için lütfen tiklayiniz...]

Mesaj: #2

İnsanın gölgesi gibi sürekli peşinden koşan bi olgu gibi görülüyor artık..

Mesaj: #3

keremu Yazılan:İnsanın gölgesi gibi sürekli peşinden koşan bi olgu gibi görülüyor artık..

çok haklısn bu konuda
webstar senn bu dediklerini yapmak için çalştığn patronlarında sters yapması lazm paronayok birileriyle çalışıosan zor